×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

اخبار ویژه

امروز : شنبه, ۱۷ خرداد , ۱۳۹۹  .::.   برابر با : Saturday, 6 June , 2020  .::.  اخبار منتشر شده : 6 خبر
نوروز«شهدایی» احرار/ شهید ایرج علیرضایی املش: در محضر امام زمان (عج) خجالت می کشم که چرا یک جان داشتم

گروه ایثارو مقاومت پایگاه خبری تحلیلی احرارگیل؛نوروز (تعطیلات) امسال نیز با شما باشهدائیم؛نوروز«شهدایی» احرار/ شهید ایرج علیرضایی املش: در محضر امام زمان (عج) خجالت می کشم که چرا یک جان داشتم.

وصیت نامه شهید ایرج علیرضایی

سخن را با کلام حسین (ع) آغاز می نمایم.

قال الحسین (ع): «‌ اِن کان دین محمداً لم یستقمُ الا یقتلی و یا سیوف خذینی»

اگر دین محمد (ص) با کشته شدن من زنده می ماند پس ای شمشیرها مرا در بر گیرید.

« الهم اجعلنی من جندک فان جندک هم الغالبون»

پروردگارا! مرا از لشکریان خود قرار ده چرا که لشکر تو پیروز است.

پدر و مادر عزیزم! اگرچه شما سالهای متمادی برایم زحمت کشیده و مرا بزرگ نمودید و امنتی که خدا به شما داده بود چه زیبا محافظ بودند . تو ای مادر! ای عاشق زنده دل، آن وقت که سکوت شب را می شکستی و بر روی گهواره ام می نشستی و خود نمی خوابیدی و مرا می خواباندی و در دوران تحصیلی ام چه خدمتها و مهربانی هایی که برایم نکردی. مادرم! نزد تو، خجالت وجودم را فرا می گیرد و آرزوی قلبی ام چنین بود که این محبتها را جوابگو باشم اما وظیفه اسلامی و دوستی ام به قرآن و گذشت از دنیا آنچنان عاشقم نمود که با لباس عشق به جبهه عزیمت نموده و به سوی خدا پرواز نمایم و ان هم پروازی خونین. اگر آسمان هجرت را بنگرید پرنده ای خونین به چشم تان می آید که با زبان قیام سخن می گوید و حدیث عشق بر لب زمزمه دارد.

پدر و مادر عزیزم! من به شما قول می دهم تا آنجایی که دستم می رسد در جهان اخرت شما را شفاعت کرده و به محبتهای شما جواب مثبت بدهم.

خانواده عزیزم این را بدانید اگرچه حسین (ع) را شهید کردند اما او پیروزی را با بالی خونین به کف آورد، ما هم در راه او گام می نهیم تا پیروز شویم. ای خانواده عزیزم! بر تابوتم عکسی از امام و در کنار آن عکس کوچک مرا بزنید  تا مردم بدانند این شهید پیرو امام بوده و هرگز امام خود فرزند رسول الله را تنها نمی گذارد حتی اگر هزارها بار بمیرد و دوباره زنده گردد و باز بمیرد. وقتی من شهید شدم بر تابوتم یک جلد قرآن بگذارید تا همه بدانند هدفم خدا و قرآن بوده، دستهایم را بیرون بگذارید تا همه بدانند با دستی خالی از متاع دنیوی می روم و چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند با دیدی باز می روم و رویم را بپوشانید چون در محضر امام زمان (عج) و امام امت خجالت می کشم که چرا یک جان داشتم و بر جنازه ام گریه نکنید یا اگر می گریید اشک شوق باشد و هرگز صدایتان را بلند نکنید که شهید شدن گریه ندارد اما از بین رفتن اسلام و به خطر افتادن قرآن و ناموس ما گریه دارد . من شهید شدم قرآن را حفظ کردم،‌کاش هزاران جان داشتم و همه را در راه خدا هدیه می کردم. اگر می خواهید بر روی تابوتم حاضر شوید اول امام را دعا کنید و بعد برای من فاتحه بخوانید و اگر کسی مخالف قرآن باشد من راضی بر آن نیستم که بر تشییع جنازه ام شرکت نماید.

بر شما ای جوانان! توصیه می کنم نکند در رختخواب ذلت بمیرید که حسین (ع) در میدان نبرد و علی (ع) در محراب عبادت شربت شهادت می نوشد. مبادا در حال بی تفاوتی بمیرید که علی اکبر در راه پدر با هدف شهید می شود. من به شما توصیه می کنم مبادا همانند کوفیان امام را تنها بگذارید و حتی یک لحظه از غفلت بورزید.

پیامی به دوستان و آشنایان و همکلاسیانم! برادران همکلاسی حال که شما در مدرسه درس می خوانید من هم در دانشگاه عشق که استادش حسین (ع) است و کلاسش بهشت و مدارکش شهادت، درس می خوانم و تنها هدفم وصال معشوق است. برادران شما در تمامی کارهای خود خدا را مد نظر داشته و وقتی گناه می کنید با خود بگویید که آخر روزی با این پرونده نزد خدا می روم و بذر پاشیده شده در دنیا را آن گاه درو خواهم نمود. من خود می گویم خدا ناظر بر اعمال است چگونه می توانم جوابگو او باشم ما باید از رسول خدا (ص) و علی (ع) و ائمه هدی و رهبر انقلاب درس آزادگی و تحمل بر مصائب بگیریم. از پرده محدود ذهن بگذرانیم که علی (ع) چگونه نیمه های شب از خواب بلند می شود و عاشقانه خدای را ستایش می کند و چگونه از چشمان آسمانی اش باران عشق می بارد. آن وقت که علی (ع) سر به چاه می نهد و با او درد دل می گوید آن زمان که امام ( ع) :‌ » الهی ان حرمتنی فمن ذالذی یرزقنی و ان خذلتی فمن ذالذی ینصرنی» را با خدای خود مناجات دارد ما چگونه باشیم . آری برادرم تمام اهدافمان باید خدا باشد.

عزیزان! من می روم آنجایی که حسین (ع) رفت، می روم آنجایی که علی (ع) رفت، می روم آنجایی که خیل شهیدان رفتند. به خدا سوگند هدفم از جبهه رفتن خودنمایی و یا اینکه جایی را در جامعه باز کنم و یا اینکه مردم به من احترام و ارزش قائل شوند و یا از روی احساسات و هوای نفسانی باشد نرفته ام بلکه فقط فقط برای رضا و تقرب خدا می روم چون خدای کعبه را در جبهه می یابم و با لباس عشق به ضیافت پروردگارش می شتابم و آن گاه خدا مهماندار است، ای برادر! آگاه باش توشه اندک نگردد.

وصیت من به برادران و خواهرانم ! عزیزان من از اینکه با شما و در کنار شما نیستم نگران نباشید، مهم آن است که همه ما پایداری و استقرار قوانین الهی را دنبال کنیم. از نظر مکان هر کجا باشیم مهم نیست، مکان مطرح نیست بلکه در راه هدف بودن و در پی معشوق گشتن برایم مطرح می گردد.

در آخر وداع بوسه بر گونه های شما می نهم و از شما پدر و مادر و برادران و خواهران عزیزم خداحافظی کرده و صمیمانه تشکر می نمایم.

خدایا! مرگم را شهادت در راه خودت قرار و لحظه شهادت تنهایم مگذار.

خدایا!‌یک لحظه مرا به حال خود وامگذار.

خدایا! مرا یکی از بهترین سربازان امام زمان (عج) قرار ده.

امام را دعا کنید.

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار.

فرزندتان : ایرج علیرضایی ۱۳۶۵/۶/۱

به اشتراک بگذارید...

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.